کاش ما پل بودیم | شعری از مجتبی کاشانی

نام مجتبی کاشانی (+) را با دو قطعه شعر «قصیده ۲۰۰۰» و «ذهن ما» شناختم. ستایش کار و تلاش در قصیده ۲۰۰۰ و اشاره به اهمیت توسعه مدل ذهنی در قطعه ذهن ما، تا مدتها علاقه به خواندن کتاب‌های شعر او را در من برمی‌انگیخت. به لطف خانه‌نشینی اجباری این روزها، کتاب شعری از او با نام «خویش را باور کن» در طاقچه دیدم و همین کافی بود تا این کتاب، همقدم هر شب من در گام‌های پیش از خواب باشد.

بعضی شعرهای در این کتاب جادویی‌اند و جملاتی، بسیار عمیق. درباره مجتبی کاشانی و شعرهای او بعدها بیشتر خواهم نوشت، اما گفتم در این روزها که عموما دیدارهای حضوری ما با دوستان و عزیزان‌مان را به حداقل رسانده، شعر «پل» را با شما به اشتراک بگذارم.

بیشتر بخوانیدکاش ما پل بودیم | شعری از مجتبی کاشانی